donderdag 29 december 2011
Zo, wij leven nog. Al zo'n twee weken in Thailand. En we hebben ons zo goed vermaakt, dat het blog weinig prioriteit vroeg, maar zeg, wij praten graag over onszelf. Dus ziezo:
Te beginnen met een praktische tip voor mensen die naar Thailand gaan, het is broodje aap dat je een ticket uit het land moet hebben om er in te komen. Op het vliegveld in India richting Thai toen we vroegen of dat moest zeiden ze ja, dus wij wilden als dolle hoenden een ticket uit Thailand boeken. Nadat een 'volgns zichzelf hoge pief' wel wat zou regelen voor ons, gingen we maar zonder uitticket de lucht in. Maar toen bleek dat hij ook helemaal geen zitplaatsen voor ons naast elkaar had geregeld, wat hij aanbood, kregen we wel wat zweet in de nek. Gaan nie nojig. Het is een broodje aap, van Kilroy en vliegveldmedewerkers en iedereen die dat zegt. Zo. Bangkok.
Meteen een wereld van verschil van India. De straten zijn schoon, groots, de stad is vol wolkenkrabbers. Geen vuiltje te bekennen en de betonnen stadbouw wordt gesierd met veel palmbomen op straat. Metrolijnen lopen over elkaar heen en bij de stoplichten zijn overzichtsborden van de komende straten met eventuele files. Kortom Bangkok is een goed gestructureerde metropool.
We komen s nachts aan bij de voordeur van ons hostel, in de financial downtown van de stad. Er hangt een briefje op de deur, met: Ine and Anne Heijligers, call this number for instructions. Wij bellen, code for the door is: lalala, inside you'll find a save with the keys, code is: loeloesloef. Kamer gevonden, waar we meteen Nederlands antwoord krijgen van onze twee nachtrustende huisgenoten. Als we wakker worden gaan we de straat verkennen. Iedereen ziet er tiptop gekleed uit en op straat lonken de leuke kleren vanuit straatmarktjes ons toe. De kooplust stijgt. De verwestering luiden we in met McDonalds, sinds twee weken geen vlees en brood gegeten, dus dat streelt de tong. Vervolgens kopen we kleren en eten we sushi in een ware sushiloopbandkermiswalhalla (we zitten voor een sushiloopband, krijgen een hotpot voor ons om te koken, en zitten in een overdosis kleuren en licht, jam) de genotstranen en weldoeningslachen overweldigen ons.
Om onze westerse doch oosterse weldaad compleet te maken, gaat ine een manicure doen. Anne kan wel wat eeltdecimeters missen, maar als de onderkant van haar voet zich toont moeten we hard lachen. Durft Anne. Ja hop! De voet wordt tot zijn helft geschaafd en we voelen ons zoals die andere Aziate vrouwtjes die er spik en span bijlopen.
S'avonds gaan we een naar een pingpongshow. Het sap dat met de pingpongballen komt, vliegt ons om de oren.
Foto's Bangkok:
Dag 2 en 3 Bangkok. We willen mee met de jongens wat sighseeing gaan doen, maar Anne is ziek van de waarschijnlijk rauwe sushi en Thaise bier weldaad na het sobere Indiase leven voor de maag. Ine kan ook niet te lang zonder wc. We doen het rustig aan.
Volgende dag verkassen we naar Koh San Road, de backpackersstraat van Bangkok. Het voelt een beetje Chersonissosesk, maar hee wij zijn niet vies van een drankje en dansje. Oh toch wel, Anne kan nog steeds niet eten en de cocktails vinden hun weg weer mondswaards terug. Jammer want het er zijn veel geinproviseerde cocktailbarretjes op straat met leipe muziek, wat letterlijk erg uitnodgend is. Buy 2, get 7 Free. Verry verry verry Stong!
Het feesten hier sparen we wel voor de dagen met Pap en Mam hier. Tussen het feestgeruis worden ook vermoeide voeten weer ontspannen gemasseerd door vele Thaien. Wij nemen plaatst en laten ons overweldigen door gladde, zachte handen die ieder stresje uit onze tere (goed dat anne een pedicure van de voren heeft gehad) voetjes masseert.
Koh San Road lonkt ons weer en we kunnen de vele kleding stalletjes niet omzeilen. Dit en dat en dat beland in een plastic tasje aan onze arm. We zijn ook erg nieuwsgierig geworden naar de thaise masaaaage. Onze voetjes worden gewassen en een trap naar boven brengt ons naar de plek van " ontspanning" De pijnpleken weten ze goed te vinden en onze lenigheid word goed op de proef gesteld. Er word op ons gezeten, gelegen en aan ons getrokken. De rug word in een achterwaardse spiraal gedraaid en het knoept van alle kanten. Lekker soepel gekneed nemen we de bus die ons vervolgens in 12 nachtelijke uren vertstijfd en al aanbrengt in Phuket.
STRAND! Met verse kokosnoot (dat water drink drink je eruit) en koud bier genieten we van het frisse zeewater en warmscrubbende zand, in de warmgloedende zon. Hmm, hallo winter.
Uitgaan in Phuket, volgens de ene een hel, volgens de andere het Las Vegas van Thailand. Met een discotuktuk worden we naar de feeststraat gebracht.
Het is een soort kermis waarop alle prostitueen en shemales zich aan de man brengen. We herkennen meteen Nederlandsheid aan drie mensen waarmee we de avond tot een jolige bende maken.
Te beginnen met een praktische tip voor mensen die naar Thailand gaan, het is broodje aap dat je een ticket uit het land moet hebben om er in te komen. Op het vliegveld in India richting Thai toen we vroegen of dat moest zeiden ze ja, dus wij wilden als dolle hoenden een ticket uit Thailand boeken. Nadat een 'volgns zichzelf hoge pief' wel wat zou regelen voor ons, gingen we maar zonder uitticket de lucht in. Maar toen bleek dat hij ook helemaal geen zitplaatsen voor ons naast elkaar had geregeld, wat hij aanbood, kregen we wel wat zweet in de nek. Gaan nie nojig. Het is een broodje aap, van Kilroy en vliegveldmedewerkers en iedereen die dat zegt. Zo. Bangkok.
Meteen een wereld van verschil van India. De straten zijn schoon, groots, de stad is vol wolkenkrabbers. Geen vuiltje te bekennen en de betonnen stadbouw wordt gesierd met veel palmbomen op straat. Metrolijnen lopen over elkaar heen en bij de stoplichten zijn overzichtsborden van de komende straten met eventuele files. Kortom Bangkok is een goed gestructureerde metropool.
We komen s nachts aan bij de voordeur van ons hostel, in de financial downtown van de stad. Er hangt een briefje op de deur, met: Ine and Anne Heijligers, call this number for instructions. Wij bellen, code for the door is: lalala, inside you'll find a save with the keys, code is: loeloesloef. Kamer gevonden, waar we meteen Nederlands antwoord krijgen van onze twee nachtrustende huisgenoten. Als we wakker worden gaan we de straat verkennen. Iedereen ziet er tiptop gekleed uit en op straat lonken de leuke kleren vanuit straatmarktjes ons toe. De kooplust stijgt. De verwestering luiden we in met McDonalds, sinds twee weken geen vlees en brood gegeten, dus dat streelt de tong. Vervolgens kopen we kleren en eten we sushi in een ware sushiloopbandkermiswalhalla (we zitten voor een sushiloopband, krijgen een hotpot voor ons om te koken, en zitten in een overdosis kleuren en licht, jam) de genotstranen en weldoeningslachen overweldigen ons.
Om onze westerse doch oosterse weldaad compleet te maken, gaat ine een manicure doen. Anne kan wel wat eeltdecimeters missen, maar als de onderkant van haar voet zich toont moeten we hard lachen. Durft Anne. Ja hop! De voet wordt tot zijn helft geschaafd en we voelen ons zoals die andere Aziate vrouwtjes die er spik en span bijlopen.
S'avonds gaan we een naar een pingpongshow. Het sap dat met de pingpongballen komt, vliegt ons om de oren.
Foto's Bangkok:
Dag 2 en 3 Bangkok. We willen mee met de jongens wat sighseeing gaan doen, maar Anne is ziek van de waarschijnlijk rauwe sushi en Thaise bier weldaad na het sobere Indiase leven voor de maag. Ine kan ook niet te lang zonder wc. We doen het rustig aan.
Volgende dag verkassen we naar Koh San Road, de backpackersstraat van Bangkok. Het voelt een beetje Chersonissosesk, maar hee wij zijn niet vies van een drankje en dansje. Oh toch wel, Anne kan nog steeds niet eten en de cocktails vinden hun weg weer mondswaards terug. Jammer want het er zijn veel geinproviseerde cocktailbarretjes op straat met leipe muziek, wat letterlijk erg uitnodgend is. Buy 2, get 7 Free. Verry verry verry Stong!
Het feesten hier sparen we wel voor de dagen met Pap en Mam hier. Tussen het feestgeruis worden ook vermoeide voeten weer ontspannen gemasseerd door vele Thaien. Wij nemen plaatst en laten ons overweldigen door gladde, zachte handen die ieder stresje uit onze tere (goed dat anne een pedicure van de voren heeft gehad) voetjes masseert.
Koh San Road lonkt ons weer en we kunnen de vele kleding stalletjes niet omzeilen. Dit en dat en dat beland in een plastic tasje aan onze arm. We zijn ook erg nieuwsgierig geworden naar de thaise masaaaage. Onze voetjes worden gewassen en een trap naar boven brengt ons naar de plek van " ontspanning" De pijnpleken weten ze goed te vinden en onze lenigheid word goed op de proef gesteld. Er word op ons gezeten, gelegen en aan ons getrokken. De rug word in een achterwaardse spiraal gedraaid en het knoept van alle kanten. Lekker soepel gekneed nemen we de bus die ons vervolgens in 12 nachtelijke uren vertstijfd en al aanbrengt in Phuket.
STRAND! Met verse kokosnoot (dat water drink drink je eruit) en koud bier genieten we van het frisse zeewater en warmscrubbende zand, in de warmgloedende zon. Hmm, hallo winter.
Uitgaan in Phuket, volgens de ene een hel, volgens de andere het Las Vegas van Thailand. Met een discotuktuk worden we naar de feeststraat gebracht.
Het is een soort kermis waarop alle prostitueen en shemales zich aan de man brengen. We herkennen meteen Nederlandsheid aan drie mensen waarmee we de avond tot een jolige bende maken.
maandag 19 december 2011
Een puntgewijze beschouwing over India
Wat wij plezant markant vonden aan India:
1. De hoofdwiebel. Op elke willekeurige vraag of zin - bijvoorbeeld: Mag ik deze aap zonder kraag?- ,kun je als antwoord de hoofdwiebel krijgen.
Dit betekent: Ja. / Misschien. / Nee. / Bedankt. / You're a retarded foreigner. / Vanalles.
2. Oude mannen. Want allen zien er 'trendy' (volgens Indiase Wehkamp norm) uit. Lees:
Velen seniorigen hebben een henna in hun coupe.
Bijna allen dragen spencers, waarvan glitterende, pluche, oranje, roze.
Ieder draagt hier gestreken pantalons terwijl ze douchen onder elkaars rochel tussen het straatvuil.
3. Geiten. Die zijn hier familieleden. Net als hun zusjes en broertjes krijgen ze hier truitjes en halskettingen en oorbellen en neusbellen in. En spencers als ze oud zijn.
4. Koeien. Net als de geit, onderdeel van het mensenbestaan. Net als hem en haar, neust hij in winkels, eet hij van de straat, wandelt hij rond en neust hij in boeken (je kwijl zit nog steeds in mijn boek, koe!). Ze mogen gaan en staan waar ze willen, dus zie je regelmatig een file door een koeverstopping.
5. Namaste! Iedereen groet je hier als een koning die eindelijk is gevonden door een junglereikdom. Zelfs in de McDonalds! Dat gaat zo: De binnenkanten van de handen tegen elkaar houdend worden voor het hoofd gehouden, terwijl het hoofd diep en nederig buigt. Daarbij wordt gezegd: Namaste(e) Dit bekent dat de McDonalds medewerker tegen je zegt: Ik buig voor de god in je. Toen Ronald McDonald ook de god in ons groette, moesten we huilen.
6. Minder leuk: apen. Ze zijn leuk ja, en zo lief en menselijk. Maar dat houdt in dat ze ook van menseneten houden en van stelen. De formule luidt: lopen op straat + met eten in hand of zak + aap in de buurt = aap steelt je zak, en als je hem niet laat stelen gaat hij je achterna totdat je je zak op straat werpt.
Ook je hond kun je beter niet uitlaten op straat.
1. De hoofdwiebel. Op elke willekeurige vraag of zin - bijvoorbeeld: Mag ik deze aap zonder kraag?- ,kun je als antwoord de hoofdwiebel krijgen.
Dit betekent: Ja. / Misschien. / Nee. / Bedankt. / You're a retarded foreigner. / Vanalles.
2. Oude mannen. Want allen zien er 'trendy' (volgens Indiase Wehkamp norm) uit. Lees:
Velen seniorigen hebben een henna in hun coupe.
Ieder draagt hier gestreken pantalons terwijl ze douchen onder elkaars rochel tussen het straatvuil.
3. Geiten. Die zijn hier familieleden. Net als hun zusjes en broertjes krijgen ze hier truitjes en halskettingen en oorbellen en neusbellen in. En spencers als ze oud zijn.
4. Koeien. Net als de geit, onderdeel van het mensenbestaan. Net als hem en haar, neust hij in winkels, eet hij van de straat, wandelt hij rond en neust hij in boeken (je kwijl zit nog steeds in mijn boek, koe!). Ze mogen gaan en staan waar ze willen, dus zie je regelmatig een file door een koeverstopping.
Koeien zijn heilig, want ze geven de mens melk (de bron van leven), warmte met hun leer, en kookbrandstof. Nee, de koe wordt niet in de fik gezet, maar hun zongedroogde schijt. O, daar worden ook mooie gebouwen van gemaakt. Kijk.
De koe is dus werkelijk overal voor te gebruiken, ook als vaartuigbrandstof:
6. Minder leuk: apen. Ze zijn leuk ja, en zo lief en menselijk. Maar dat houdt in dat ze ook van menseneten houden en van stelen. De formule luidt: lopen op straat + met eten in hand of zak + aap in de buurt = aap steelt je zak, en als je hem niet laat stelen gaat hij je achterna totdat je je zak op straat werpt.
7. Toeteren. Les 1 bij autorijlessen in India is. Toeter voor je leven. Dit betekent:
Ik kom langs, opzouten! / Ik kom langs, kijk uit! / Schiet op! / Aan de kant! / Hoi! / Lekker wijf! / Hoe gaat het? / Ik ben een zenuwlijdende Indier / Rikshaw? / Wil je me geld geven? / Er zit poep aan je broek.
dinsdag 13 december 2011
Op naar Delhi, Jaipur en Agra
De laatste dag in Rishikesh wilden we graag nog naar de yoga les gegaan, maar een monnik had een briefje voor onze deur gelegd met de mededeling dat de meditatie en de yoga niet door gingen....heeeel jammer. We hadden deze week graag afgesloten met wat mindhealing stof. De dag begint zoals gewoonlijk met heel veel wind, alleen blijft het nu zo. De zon komt niet door. We willen graag een henna tattoo dus op pad naar een mannetje of vrouwtje die dat ff voor ons kan regelen. 2 kerels zitten klaar om ons op onze wenken te bedienen. We zoeken een mooi plaatje uit en binnen 5 minuten zitten onze handen onder bruin spul dat we een uur moeten laten zitten. Beetje lastig als je besluit dat je een theetje wilt drinken, broodje eten, je haren vast wilt, je buideltasje om moet.. Maar we zijn met z'n tweeen en alsof we niet anders gewend zijn slepen wij elkaar door dit moeilijke moment heen. Dan is het tijd om Rishikesh te verlaten. We wassen de opgedroogde henna korsten af, pakken onze tassen, groeten de monnikken en houden een rikshaw aan. Take us to the station! We hebben eerste klas dus we zitten goed. Zo denken de muizen die af en toe onder onze voeten door lopen ook. Een vrouw tegenover ons vraagt of we getrouwd zijn, dat is hier zoiets als -hallo-. Ze vindt het gek dat je in Nederland een relatie kunt hebben zonder ooit te trouwen. In India zijn de helft van de huwelijken arranged. Dat vindt iedereen prima, ze zijn er zelfs blij mee, want hoe willen ze anders aan een partner komen? Hier ontmoeten ze niet zo snel het andere geslacht. Als ze wel zelf iemand leuks hebben gezien, wordt er na zo'n 3 maanden gezoend. Het losgeslagen gedrag in Nederland, daar kijkt ze wel van op. Een paar uur later zijn we in Delhi en laten wij ons weer rijden naar het hotel. Wij willen alcohol dus gaan we op zoek naar wat vertier. Als we rond lopen betwijfelen we of er hier wel wat te doen is maar dan zien we tussen de straatratten en vuilnisbelten: BEER, WHISKY, GIN. That's our thing! Het is er vol en er in nog maar 1 tafeltje vrij. We willen integreren met de mensen en kletsen over rondreizen. Met 2 noren die al behoorlijk wat van de wereld hebben gezien drinken we wat en kletsen over Azie. Om half 1!!!!! is het laatste ronde en om 1 uur worden we vriendelijk te tent uit gebonjourd. Buiten blijft het gespuis hangen en kliekjes worden gevormd. Nergens is meer bier te krijgen, totdat iemand in Ine's oor fluistert: maar jullie kunnen wel op het dakterras van dit hotel stiekem wat krijgen. - het alcoholschenken gaat hier vaker stiekem, bijvoorbeeld dat het bier onder de tafel gehouden moet worden of dat het in theekopjes geserveerd wordt- . Om 4 uur gaan we richting hotel want we willen nog heeel ff slapen voordat om half 8 de wekker weer gaat.
Zaterdag: We hebben een bus naar Jaipur. Heel leuk..... niks aan. Om 7 uur s'avonds pas in het hostel. De hostelgastheer - een licht beperkt mentaal persoon kookt voor ons alsof wij zijn kinderen waren. Een van de anderen in het hostel is zo verbaasd dat wij in Nederland onder zulk rotweer vaak kunnen gedeien. Nou wij zijn hier niet voor niks. Truste.
Zondag: Met een Spaans meisje en Oostenrijkse dude hebben we ons de hele dag laten sightseeen. Eerst naar museum met wapens, en de Indiase cultuur oftewel de goden en mythes. Op naar Amber fort, hoog in de bergen een kolossaal paleizenbouwerk. Met veel apen, als Ine net iets te lang een aap aanstaart, denk ie: genoeg! En laat hij haar schrikken, middels een schreeuw, ontblote tanden en opgetrokken handen. Iehh! Het wemelt er ook van. Net zoals van de straatkinderen die geld en bananen van ons willen. Als laatste rijden we langs het water paleis. Super mooi. Het is alleen niet toegankelijk voor toeristen. Het paleis heeft 5 verdiepingen waarvan 3 onder water. Beetje de ouderwetse airco. Altijd lekker koel daar. De chauffeur krijgt wat benzine als hij ons bij souvenier winkeltjes dropt. Een man laat ons zien hoe hier de stoffen met de hand gedrukt worden. We hoeven alleen maar te kijken, en als we niet wilen hoeven we ECHT niks te kopen. Ja ja. We voelen ons toch wel lichtelijk bezwaard na de chai tea en het aanbod van alcohol, alles waar we maar naar kijken wordt uit de schappen getrokken en ons voor gehouden. Anne zegt dat ze zo nieuwsgierig is hoe een sari omgedaan word en voordat ze het in de gaten heeft staat ze met meneer de kledingmaker in het pashok en word ze gewikkeld in een 6 meter lange lap glimmerd groen-gouden stof. Mooi is het echt wel, maar zeker of het in Nederland ook gedragen gaat worden weten we niet. Uiteindelijk heeft toch iedereen wat gekocht. We moeten de groetjes doen aan Sofie Cohen (dochter van), want die kent hij. Na al het getourist eten we op een dakterras eindelijk wat groenten.
Maandag: Nog een dagje in Jaipur. We besluiten zelf op pad te gaan. We vragen een rikshaw man of hij ons naa een winkelcentrum wil brengen. Het is er groot, maar als we rondkijken blijkt dat de helft van de winkelruimtes niet gevuld is. Toch vermaken we ons er goed. Eerst ff wat eten natuurlijk. Dan zien we een entertainment hoek. Er is een scary house, spiegel paleis, nog iets engs en een 5D movie. Helden als we zijn gaan wij het scary house in. Het duurt een poosje voordat we naar binnen kunnen al zijn we de eerste en de enige wachtende de. De man loopt af en toe naar binnen, drukt op wat knopjes en seint met vogelgeluiden. Dan klinkt het sein en lopen we de duisternis in. Pikkendonker!! Een klein kind schreeuwt ons tegenmoet, waarna hij, na onze gil, zegt I'll guide you, i'll guide you! Het ranke handje als onze enige houwvast. We strompelen rond en worden om de haverklap met ons leven bedreigd. We rennen de uitgang uit en hebben een uitlachend publiek. Hoi hoi ghehe ja. nou. Volgende de 5D cinema. We hebben een aardbeving meegemaakt. Dat merkten we aan 1: bewegende stoelen 2: wat er op ons netvlies stond 3: water 4: bubbels (we zaten onderwater ineens) 5: nekwaaiers 6: geluiden. Wat leuk. We gaan. Missie internetcafe. Dat blijkt hier heel gecontroleerd te zijn - net als de metrostations en winkelcentra waar je op bommen gecontroleerd wordt- . Zonder paspoort mag je hier niet in een internetcafe komen. Een aanval door Pakistan zo'n jaar (of 3) geleden werd mede mogelijk gemaakt door een infiltrant die informatie via internet doorspeelde aan Pakistan. En stel dat wij nou eigenlijk stiekem Pakistanezen waren. Jaja. Laat maar dan. We willen alleen maar onze tickets uitprinten.
S'avonds gaan we met de oostenrjiker een een Engelse dame naar choukidani (ofzoiets). Dit is een soort avond pretpark voor volwassenen. Eten inclusief! Dat gaan we dan ook eerste doen. Schoenen uit, tent in. Wat jafars vullen steeds onze bladenbakjes bij met goei goeien voer. En he wat leuk, we krijgen sultanmutsen op. Dan gaan we nu iets doen, wat Ine en Anne al lang diep verlangden. Kameel rijden! Zo turbulent als een neerstortend vliegtuig, overleven we de rit. In een verlaten jungletje belanden we in een indianendans rond vuur, word er een waterpijp aan onze muilen gezet, kuchgadverkuch. Ook worden we een podium opgetrokken om mee Indiaas te dansen, lukt aardig. En later om een Idiaas breakdance lesje te krijgen. We hebben schik gehad. Als we met de discotaxi in het hostel worden gedropt, vertelt onze taxigast dat hij niet kan lezen en schrjiven, maar toch een succesvol touringbureau heeft. Of we wat op internet willen schrijven over hem, want daar hangt zijn succes van af.
Dinsdag: Om 5 uur s' morgens staat onze taxi man weer paraat om ons naar t station te brengen want wij gaan naar Agra. We hebben een prima trein met een vriendelijke man die ons verteld dat we er bijna uit moeten, als we liggen te slapen. Op t station in agra kopen we meteen weer een ticket om morgen naar Delhi te gaan en naar Bangkok te vliegen. Kleine aanpassing in onze planning, we vertrekken 2 weken eerder naar Thailand. India is mooi, maar ook vies, druk, vol en soms lastig. Wij willen meer genieten. In Agra helpt een jonge man ons met het kopen van een ticket, natuurlijk is hij een rikshaw chauffeur die ons wel naar t hostel wil brengen, hij heeft zelfs no wel een mooie rondtour voor ons. We stemmen in en de hele dag is hij ons gezelschap. We gaan naar Agra fort, Er staan mooie bloemen, de tuinman heeft in de gaten dat we kijken en komt aangesnelt met wat bloemzaadjes die hij in onze handen laat vallen. "Aaahh dank je!" "Money money....." Rot op met je gemoney money, je werkt hier toch *#!#.
Ff laten zien we een man eekhoorntjes voeren aah wat leuk, dat willen wij ook. De man geeft ons wat verkruimelde koekjes. Wij voeren het eekhoorntje.
Koekje op, "daag bedankt," En weer gaan er 2 handen in bedel positie " money money" "Wat nou money, voor da koekje?, je werkt hier toch, we hebben er genoeg van".
Dan gaan we naar de Baby Taj en naar een tuin waar we met op de achtergrond de taj mahal, de zon onder zien gaan. Manisch onze dagbegeleider leert ons over het bittere Indiase leven. Het best samen te vatten als:
- No money, no honey. No wife, no life -
De mannen moeten werken om een chickie te kunnen imponeren en te onderhouden. En dat is het doel van het leven, een vrouw hebben. Dan pas in Manisch gelukkig. Hij ontmoet nooit meisjes, maar hij heeft er vertrouwen in dat het goed komt. De ouders arrangen anders wel wat.
Wij: Maar manisch, word je wel gelukkig met iemand die jij niet hebt gekozen?
Manisch: I see only the heart in people. The boeman (woman) only has to be loyal.
Wij: Aahh, wat lief.
Manisch: But I hope I get married soon, because when people marry when they're old, it's less succesfull.
Als het koud word willen we naar huis en spenderen we de rest van de avond in het hostel met mede hostellenaren.
Woensdag: 7 uur s'morgens jaja op naar de Taj Mahal. De zon begint op te komen waardoor je (blijkbaar) een mooiere Taj ziet. Groot, mooi, prachtig. Er lopen mannetjes rond die je plekjes aanwijzen waar je mooie foto's kan maken. Wij trappen er niet meer in, die plekjes vinden wij zelf ook wel. Kijk maar:
Na de Taj mahal gaan we terug naar het hostel, eten snel wat en dan brengt ons rikshaw manneke ons weer naar het station. De tickets die we gsietr hebben gekocht zijn nog niet bevstigd. Wij staan op de wachtlijst nummer 6 en 7. Op het station vertellen ze ons dat we gewoon kunnen instappen. Dat komt wel goed. In het ergste geval geven we de conducteur gewoon wat geld. Gelukkig blijkt dit allemaal niet nodig. Alles komt goed.
En dan nuuuuuuu: Op naar Thailand!!!
Zaterdag: We hebben een bus naar Jaipur. Heel leuk..... niks aan. Om 7 uur s'avonds pas in het hostel. De hostelgastheer - een licht beperkt mentaal persoon kookt voor ons alsof wij zijn kinderen waren. Een van de anderen in het hostel is zo verbaasd dat wij in Nederland onder zulk rotweer vaak kunnen gedeien. Nou wij zijn hier niet voor niks. Truste.
Zondag: Met een Spaans meisje en Oostenrijkse dude hebben we ons de hele dag laten sightseeen. Eerst naar museum met wapens, en de Indiase cultuur oftewel de goden en mythes. Op naar Amber fort, hoog in de bergen een kolossaal paleizenbouwerk. Met veel apen, als Ine net iets te lang een aap aanstaart, denk ie: genoeg! En laat hij haar schrikken, middels een schreeuw, ontblote tanden en opgetrokken handen. Iehh! Het wemelt er ook van. Net zoals van de straatkinderen die geld en bananen van ons willen. Als laatste rijden we langs het water paleis. Super mooi. Het is alleen niet toegankelijk voor toeristen. Het paleis heeft 5 verdiepingen waarvan 3 onder water. Beetje de ouderwetse airco. Altijd lekker koel daar. De chauffeur krijgt wat benzine als hij ons bij souvenier winkeltjes dropt. Een man laat ons zien hoe hier de stoffen met de hand gedrukt worden. We hoeven alleen maar te kijken, en als we niet wilen hoeven we ECHT niks te kopen. Ja ja. We voelen ons toch wel lichtelijk bezwaard na de chai tea en het aanbod van alcohol, alles waar we maar naar kijken wordt uit de schappen getrokken en ons voor gehouden. Anne zegt dat ze zo nieuwsgierig is hoe een sari omgedaan word en voordat ze het in de gaten heeft staat ze met meneer de kledingmaker in het pashok en word ze gewikkeld in een 6 meter lange lap glimmerd groen-gouden stof. Mooi is het echt wel, maar zeker of het in Nederland ook gedragen gaat worden weten we niet. Uiteindelijk heeft toch iedereen wat gekocht. We moeten de groetjes doen aan Sofie Cohen (dochter van), want die kent hij. Na al het getourist eten we op een dakterras eindelijk wat groenten.
Maandag: Nog een dagje in Jaipur. We besluiten zelf op pad te gaan. We vragen een rikshaw man of hij ons naa een winkelcentrum wil brengen. Het is er groot, maar als we rondkijken blijkt dat de helft van de winkelruimtes niet gevuld is. Toch vermaken we ons er goed. Eerst ff wat eten natuurlijk. Dan zien we een entertainment hoek. Er is een scary house, spiegel paleis, nog iets engs en een 5D movie. Helden als we zijn gaan wij het scary house in. Het duurt een poosje voordat we naar binnen kunnen al zijn we de eerste en de enige wachtende de. De man loopt af en toe naar binnen, drukt op wat knopjes en seint met vogelgeluiden. Dan klinkt het sein en lopen we de duisternis in. Pikkendonker!! Een klein kind schreeuwt ons tegenmoet, waarna hij, na onze gil, zegt I'll guide you, i'll guide you! Het ranke handje als onze enige houwvast. We strompelen rond en worden om de haverklap met ons leven bedreigd. We rennen de uitgang uit en hebben een uitlachend publiek. Hoi hoi ghehe ja. nou. Volgende de 5D cinema. We hebben een aardbeving meegemaakt. Dat merkten we aan 1: bewegende stoelen 2: wat er op ons netvlies stond 3: water 4: bubbels (we zaten onderwater ineens) 5: nekwaaiers 6: geluiden. Wat leuk. We gaan. Missie internetcafe. Dat blijkt hier heel gecontroleerd te zijn - net als de metrostations en winkelcentra waar je op bommen gecontroleerd wordt- . Zonder paspoort mag je hier niet in een internetcafe komen. Een aanval door Pakistan zo'n jaar (of 3) geleden werd mede mogelijk gemaakt door een infiltrant die informatie via internet doorspeelde aan Pakistan. En stel dat wij nou eigenlijk stiekem Pakistanezen waren. Jaja. Laat maar dan. We willen alleen maar onze tickets uitprinten.
S'avonds gaan we met de oostenrjiker een een Engelse dame naar choukidani (ofzoiets). Dit is een soort avond pretpark voor volwassenen. Eten inclusief! Dat gaan we dan ook eerste doen. Schoenen uit, tent in. Wat jafars vullen steeds onze bladenbakjes bij met goei goeien voer. En he wat leuk, we krijgen sultanmutsen op. Dan gaan we nu iets doen, wat Ine en Anne al lang diep verlangden. Kameel rijden! Zo turbulent als een neerstortend vliegtuig, overleven we de rit. In een verlaten jungletje belanden we in een indianendans rond vuur, word er een waterpijp aan onze muilen gezet, kuchgadverkuch. Ook worden we een podium opgetrokken om mee Indiaas te dansen, lukt aardig. En later om een Idiaas breakdance lesje te krijgen. We hebben schik gehad. Als we met de discotaxi in het hostel worden gedropt, vertelt onze taxigast dat hij niet kan lezen en schrjiven, maar toch een succesvol touringbureau heeft. Of we wat op internet willen schrijven over hem, want daar hangt zijn succes van af.
Dinsdag: Om 5 uur s' morgens staat onze taxi man weer paraat om ons naar t station te brengen want wij gaan naar Agra. We hebben een prima trein met een vriendelijke man die ons verteld dat we er bijna uit moeten, als we liggen te slapen. Op t station in agra kopen we meteen weer een ticket om morgen naar Delhi te gaan en naar Bangkok te vliegen. Kleine aanpassing in onze planning, we vertrekken 2 weken eerder naar Thailand. India is mooi, maar ook vies, druk, vol en soms lastig. Wij willen meer genieten. In Agra helpt een jonge man ons met het kopen van een ticket, natuurlijk is hij een rikshaw chauffeur die ons wel naar t hostel wil brengen, hij heeft zelfs no wel een mooie rondtour voor ons. We stemmen in en de hele dag is hij ons gezelschap. We gaan naar Agra fort, Er staan mooie bloemen, de tuinman heeft in de gaten dat we kijken en komt aangesnelt met wat bloemzaadjes die hij in onze handen laat vallen. "Aaahh dank je!" "Money money....." Rot op met je gemoney money, je werkt hier toch *#!#.
Dan gaan we naar de Baby Taj en naar een tuin waar we met op de achtergrond de taj mahal, de zon onder zien gaan. Manisch onze dagbegeleider leert ons over het bittere Indiase leven. Het best samen te vatten als:
- No money, no honey. No wife, no life -
De mannen moeten werken om een chickie te kunnen imponeren en te onderhouden. En dat is het doel van het leven, een vrouw hebben. Dan pas in Manisch gelukkig. Hij ontmoet nooit meisjes, maar hij heeft er vertrouwen in dat het goed komt. De ouders arrangen anders wel wat.
Wij: Maar manisch, word je wel gelukkig met iemand die jij niet hebt gekozen?
Manisch: I see only the heart in people. The boeman (woman) only has to be loyal.
Wij: Aahh, wat lief.
Manisch: But I hope I get married soon, because when people marry when they're old, it's less succesfull.
Als het koud word willen we naar huis en spenderen we de rest van de avond in het hostel met mede hostellenaren.
Woensdag: 7 uur s'morgens jaja op naar de Taj Mahal. De zon begint op te komen waardoor je (blijkbaar) een mooiere Taj ziet. Groot, mooi, prachtig. Er lopen mannetjes rond die je plekjes aanwijzen waar je mooie foto's kan maken. Wij trappen er niet meer in, die plekjes vinden wij zelf ook wel. Kijk maar:
Na de Taj mahal gaan we terug naar het hostel, eten snel wat en dan brengt ons rikshaw manneke ons weer naar het station. De tickets die we gsietr hebben gekocht zijn nog niet bevstigd. Wij staan op de wachtlijst nummer 6 en 7. Op het station vertellen ze ons dat we gewoon kunnen instappen. Dat komt wel goed. In het ergste geval geven we de conducteur gewoon wat geld. Gelukkig blijkt dit allemaal niet nodig. Alles komt goed.
En dan nuuuuuuu: Op naar Thailand!!!
zaterdag 10 december 2011
De dagen in Rishikesh
Zo, even omschrijven wat we in Rishikesh hebben uitgespookt...
Het plan was dus om om 5 uur op te staan, zoals we allemaal stiekem al verwachten zoeken wij het dus niet om op te staan. We zijn moe en hebben het koud, we blijven dus mooi in bed liggen. Bang om tijdens de meditatie in slaap te vallen, in plaats van in trans. Na een poos onszelf eindelijk uit bed te hebben gepraat gaan we op ontdekkingstocht door Rishikesh. We lopen door de gezellige straatjes aan weerszijn van de Ganges. Ze zijn klein, vol, kleurrijk en zijn er uitnodigend uit. Door al dat gehoofddraai krijgen we spontaan een stijve nek en besluiten we dat een full-body massage van 45 minuten de enige oplossing is om van deze kwaal af te komen. En zo geschiede. Om de beurt laten we een indiase vrouw over ons lichaam walsen. Heelijk ontspannen schrijven we ons in voor wat inspanning, we gaan morgen raften!! Andrea ons vriendinnetje besluit om weer naar de ceremonie van de bekende guru te gaan. Wij gaan even wat eten, een terras met Ganges view, mooi. We spreken met 2 andere backpakkers die hash, gekregen van monnikken, roken. Ze hebben een heel ander beeld dan ons wat reizen betreft maar we zijn toch gefasineerd door de sterke verhalen over krokodillen in de Ganges en apen die spullen stelen om deze te ruilen tegen bananen..... tja. Ze willen onze verblijfplaats wel eens van dichtbij zien dus ze lopen even mee. Ondertussen blijkt onze nieuwe huisgenoot ook geariveerd. Met zijn allen babbelen we wat over India. Vanavond gaan we vroeg naar bed want morgen willen we echt naar de meditatie etc. We zijn benieuwd.
5 uur, opstaan. Het gaat ons goed af. Een kopje koffie en dan naar de Ashram. Als we binnen komen blijken ze net begonnen te zijn. Ze leggen kussens voor ons neer en zetten ons een klein tafeltje voor. Het is begonnen. We zijn met zijn 4en en iedereen vind het moeilijk om zo lang in een kleermakerszit met rechte rug te blijven zitten. Concentreren is erg moeilijk zo, gelukkig is het niet alleen maar in stilte zitten. Er word gezongen, gelezen en er worden ademhalingsoefeningen gedaan. Will, onze huisgenoot sneakt er stiekem tussen uit, hij kan het niet meer aan. Wij willen/durven niet op te geven. De guru had namelijk gevraagd om niet tijdens de oefeningen weg te lopen. Dus wij gehoorzamen de herder als makke lammeren. Na 2 uur is het zitten dan eindelijk voorbij en begint de yoga les. Flexibel als we zijn vouwen wij ons lichaam in de up-dog en de cobra, steunend op hoofd, nek en armen brengen wij ons lichaam in een verticale positie alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Adem in en adem uit. We bedanken de monnik voor de ochtendgymnastiek. Over een uur is het tijd voor actie. Met een Indiaase familie van 15 personen springen we in 2 bootjes om 9 kilomter op de woeste Ganges te gaan raften. De familie is gezellig en gek. We voelen ons meteen thuis en doen mee met de oppepende jel. Nog een beetje moe van de vroege work-out besluiten we dat we niet nat willen worden, het water is erg koud. Maar na enkele minuten ontsnappen we niet aan gekke familieleden die ons bewust een onderkoeling willen bezorgen door ons zeiknat te spetteren. Naja, de zon schijnt en het is wel verfrissend. Als het water een beetje rustig is verteld de gids dat als we willen we even mogen zwemmen. Als we moeten plassen springen we ook het water in.. Na een half uurtje peddelen is er een stop. Wie durft mag van een 4 meter hoge rots springen. Van een afstandje kijken we even toe hoe onze Indiase familie dit doet. Het valt ons op dat ze blijkbaar nooit zwemles hebben gehad. Het zijn net honden. Armen languit naar voren en flapperen maar. Het is een mooi gezicht. Wij kunnen dit ook. Ine haar sprong word beschouwd als een "nice jump!" verteld Anne. Fijn, ze zijn onder de indruk! We krijgen een chai tea en een sigaret en dan moeten we weer verder. Na afloop besluiten we dat het een mooie ervaring was en dat we door onze duik in Ganges nu zonde vrij zijn.
Op donderdag besluit ik (Ine) dat ik alleen maar naar de yoga les ga. Deze keer krijgen we les van de Guru zelf. De guru houd zich niet erg aan de leefregel dat je niet moet overeten, volgens mij houd hij wel van een gebakje op zijn tijd. We krijgen een speciale les die VIM heeft. Wat het betekend weet ik eigenlijk niet, maar het is een bijzondere ervaring. Er worden veel ademhalingsoefeningen gedaan en je leningheid word behoorlijk op de proef gesteld. Ik heb er zelfs spierpijn aan over gehouden, maar leuk was het zeker.
S'middags besluiten we een brug verder te gaan. We hebben alleen niet veel tijd omdat we afgesproken hebben met Andrea. We gaan op een dakterras een hapje eten, als we betalen komen we er achter dat we nodig moeten pinnen, misschien hebben we zelfs niet genoeg geld voor een Rikshaw (tuk-tuk taxi). Een pin apparaat is er niet in de buurt dus besluiten we maar aan te lopen en hopen we dat iemand ons wil meenemen voor het kleine bedrag dat we hebben. 2 rikshaws later mogen we dan eindelijk instappen, maar dan toch bedenkt hij zich en is het te weinig. Gelukkig komt Anne met het briljante idee kauwgom aan te bieden, dat doen ze namelijk ook bij ons als ze geen wisselgeld hebben. En ja!!! Een rit is geregeld... We zitten met 2 dames en een baby in de Rikshaw, de baby heeft oogpotlood op dus wij zeggen "atcha!!!" (mooi). De dame doet haar tasje open en haalt daar het zwarte potlood uit. Ze grijpt naar onze oogleden die ze zwart inkleurt, Wij kijken elkaar aan en denken atcha???.... Van televisie weten we dat je make-up beter niet kunt delen, daar kun je ontstoken ogen van krijgen. Zodra we uit de Rikshaw zijn en de dames ons niet meer kunnen zien halen we onrustig de antibacteriele handgel uit onze tas en laten onze ogen kennis maken met hun eerste alcoholshot. Er glijd een gevoel opluchting door ons heen.
We krijgen van Andrea een offer voor de Ganges cadeau. Het is een schaaltje met mooie bloemen, wierookstokjes en iets vlambaars. Met man en macht proberen we alles aan te steken, maar wij klungelingen presteren natuurlijk niet. Het oude vrouwtje dat deze schaaltjes maakt komt ons gelukkig helpen. We lopen samen naar het water waar zij de wierook en het vlammetje aansteekt. De vrouw moet huilen, we weten alleen niet waarom. Ontroerend is het wel.
Het plan was dus om om 5 uur op te staan, zoals we allemaal stiekem al verwachten zoeken wij het dus niet om op te staan. We zijn moe en hebben het koud, we blijven dus mooi in bed liggen. Bang om tijdens de meditatie in slaap te vallen, in plaats van in trans. Na een poos onszelf eindelijk uit bed te hebben gepraat gaan we op ontdekkingstocht door Rishikesh. We lopen door de gezellige straatjes aan weerszijn van de Ganges. Ze zijn klein, vol, kleurrijk en zijn er uitnodigend uit. Door al dat gehoofddraai krijgen we spontaan een stijve nek en besluiten we dat een full-body massage van 45 minuten de enige oplossing is om van deze kwaal af te komen. En zo geschiede. Om de beurt laten we een indiase vrouw over ons lichaam walsen. Heelijk ontspannen schrijven we ons in voor wat inspanning, we gaan morgen raften!! Andrea ons vriendinnetje besluit om weer naar de ceremonie van de bekende guru te gaan. Wij gaan even wat eten, een terras met Ganges view, mooi. We spreken met 2 andere backpakkers die hash, gekregen van monnikken, roken. Ze hebben een heel ander beeld dan ons wat reizen betreft maar we zijn toch gefasineerd door de sterke verhalen over krokodillen in de Ganges en apen die spullen stelen om deze te ruilen tegen bananen..... tja. Ze willen onze verblijfplaats wel eens van dichtbij zien dus ze lopen even mee. Ondertussen blijkt onze nieuwe huisgenoot ook geariveerd. Met zijn allen babbelen we wat over India. Vanavond gaan we vroeg naar bed want morgen willen we echt naar de meditatie etc. We zijn benieuwd.
5 uur, opstaan. Het gaat ons goed af. Een kopje koffie en dan naar de Ashram. Als we binnen komen blijken ze net begonnen te zijn. Ze leggen kussens voor ons neer en zetten ons een klein tafeltje voor. Het is begonnen. We zijn met zijn 4en en iedereen vind het moeilijk om zo lang in een kleermakerszit met rechte rug te blijven zitten. Concentreren is erg moeilijk zo, gelukkig is het niet alleen maar in stilte zitten. Er word gezongen, gelezen en er worden ademhalingsoefeningen gedaan. Will, onze huisgenoot sneakt er stiekem tussen uit, hij kan het niet meer aan. Wij willen/durven niet op te geven. De guru had namelijk gevraagd om niet tijdens de oefeningen weg te lopen. Dus wij gehoorzamen de herder als makke lammeren. Na 2 uur is het zitten dan eindelijk voorbij en begint de yoga les. Flexibel als we zijn vouwen wij ons lichaam in de up-dog en de cobra, steunend op hoofd, nek en armen brengen wij ons lichaam in een verticale positie alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Adem in en adem uit. We bedanken de monnik voor de ochtendgymnastiek. Over een uur is het tijd voor actie. Met een Indiaase familie van 15 personen springen we in 2 bootjes om 9 kilomter op de woeste Ganges te gaan raften. De familie is gezellig en gek. We voelen ons meteen thuis en doen mee met de oppepende jel. Nog een beetje moe van de vroege work-out besluiten we dat we niet nat willen worden, het water is erg koud. Maar na enkele minuten ontsnappen we niet aan gekke familieleden die ons bewust een onderkoeling willen bezorgen door ons zeiknat te spetteren. Naja, de zon schijnt en het is wel verfrissend. Als het water een beetje rustig is verteld de gids dat als we willen we even mogen zwemmen. Als we moeten plassen springen we ook het water in.. Na een half uurtje peddelen is er een stop. Wie durft mag van een 4 meter hoge rots springen. Van een afstandje kijken we even toe hoe onze Indiase familie dit doet. Het valt ons op dat ze blijkbaar nooit zwemles hebben gehad. Het zijn net honden. Armen languit naar voren en flapperen maar. Het is een mooi gezicht. Wij kunnen dit ook. Ine haar sprong word beschouwd als een "nice jump!" verteld Anne. Fijn, ze zijn onder de indruk! We krijgen een chai tea en een sigaret en dan moeten we weer verder. Na afloop besluiten we dat het een mooie ervaring was en dat we door onze duik in Ganges nu zonde vrij zijn.
Op donderdag besluit ik (Ine) dat ik alleen maar naar de yoga les ga. Deze keer krijgen we les van de Guru zelf. De guru houd zich niet erg aan de leefregel dat je niet moet overeten, volgens mij houd hij wel van een gebakje op zijn tijd. We krijgen een speciale les die VIM heeft. Wat het betekend weet ik eigenlijk niet, maar het is een bijzondere ervaring. Er worden veel ademhalingsoefeningen gedaan en je leningheid word behoorlijk op de proef gesteld. Ik heb er zelfs spierpijn aan over gehouden, maar leuk was het zeker.
S'middags besluiten we een brug verder te gaan. We hebben alleen niet veel tijd omdat we afgesproken hebben met Andrea. We gaan op een dakterras een hapje eten, als we betalen komen we er achter dat we nodig moeten pinnen, misschien hebben we zelfs niet genoeg geld voor een Rikshaw (tuk-tuk taxi). Een pin apparaat is er niet in de buurt dus besluiten we maar aan te lopen en hopen we dat iemand ons wil meenemen voor het kleine bedrag dat we hebben. 2 rikshaws later mogen we dan eindelijk instappen, maar dan toch bedenkt hij zich en is het te weinig. Gelukkig komt Anne met het briljante idee kauwgom aan te bieden, dat doen ze namelijk ook bij ons als ze geen wisselgeld hebben. En ja!!! Een rit is geregeld... We zitten met 2 dames en een baby in de Rikshaw, de baby heeft oogpotlood op dus wij zeggen "atcha!!!" (mooi). De dame doet haar tasje open en haalt daar het zwarte potlood uit. Ze grijpt naar onze oogleden die ze zwart inkleurt, Wij kijken elkaar aan en denken atcha???.... Van televisie weten we dat je make-up beter niet kunt delen, daar kun je ontstoken ogen van krijgen. Zodra we uit de Rikshaw zijn en de dames ons niet meer kunnen zien halen we onrustig de antibacteriele handgel uit onze tas en laten onze ogen kennis maken met hun eerste alcoholshot. Er glijd een gevoel opluchting door ons heen.
We krijgen van Andrea een offer voor de Ganges cadeau. Het is een schaaltje met mooie bloemen, wierookstokjes en iets vlambaars. Met man en macht proberen we alles aan te steken, maar wij klungelingen presteren natuurlijk niet. Het oude vrouwtje dat deze schaaltjes maakt komt ons gelukkig helpen. We lopen samen naar het water waar zij de wierook en het vlammetje aansteekt. De vrouw moet huilen, we weten alleen niet waarom. Ontroerend is het wel.
Abonneren op:
Posts (Atom)