Zo, even omschrijven wat we in Rishikesh hebben uitgespookt...
Het plan was dus om om 5 uur op te staan, zoals we allemaal stiekem al verwachten zoeken wij het dus niet om op te staan. We zijn moe en hebben het koud, we blijven dus mooi in bed liggen. Bang om tijdens de meditatie in slaap te vallen, in plaats van in trans. Na een poos onszelf eindelijk uit bed te hebben gepraat gaan we op ontdekkingstocht door Rishikesh. We lopen door de gezellige straatjes aan weerszijn van de Ganges. Ze zijn klein, vol, kleurrijk en zijn er uitnodigend uit. Door al dat gehoofddraai krijgen we spontaan een stijve nek en besluiten we dat een full-body massage van 45 minuten de enige oplossing is om van deze kwaal af te komen. En zo geschiede. Om de beurt laten we een indiase vrouw over ons lichaam walsen. Heelijk ontspannen schrijven we ons in voor wat inspanning, we gaan morgen raften!! Andrea ons vriendinnetje besluit om weer naar de ceremonie van de bekende guru te gaan. Wij gaan even wat eten, een terras met Ganges view, mooi. We spreken met 2 andere backpakkers die hash, gekregen van monnikken, roken. Ze hebben een heel ander beeld dan ons wat reizen betreft maar we zijn toch gefasineerd door de sterke verhalen over krokodillen in de Ganges en apen die spullen stelen om deze te ruilen tegen bananen..... tja. Ze willen onze verblijfplaats wel eens van dichtbij zien dus ze lopen even mee. Ondertussen blijkt onze nieuwe huisgenoot ook geariveerd. Met zijn allen babbelen we wat over India. Vanavond gaan we vroeg naar bed want morgen willen we echt naar de meditatie etc. We zijn benieuwd.
5 uur, opstaan. Het gaat ons goed af. Een kopje koffie en dan naar de Ashram. Als we binnen komen blijken ze net begonnen te zijn. Ze leggen kussens voor ons neer en zetten ons een klein tafeltje voor. Het is begonnen. We zijn met zijn 4en en iedereen vind het moeilijk om zo lang in een kleermakerszit met rechte rug te blijven zitten. Concentreren is erg moeilijk zo, gelukkig is het niet alleen maar in stilte zitten. Er word gezongen, gelezen en er worden ademhalingsoefeningen gedaan. Will, onze huisgenoot sneakt er stiekem tussen uit, hij kan het niet meer aan. Wij willen/durven niet op te geven. De guru had namelijk gevraagd om niet tijdens de oefeningen weg te lopen. Dus wij gehoorzamen de herder als makke lammeren. Na 2 uur is het zitten dan eindelijk voorbij en begint de yoga les. Flexibel als we zijn vouwen wij ons lichaam in de up-dog en de cobra, steunend op hoofd, nek en armen brengen wij ons lichaam in een verticale positie alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Adem in en adem uit. We bedanken de monnik voor de ochtendgymnastiek. Over een uur is het tijd voor actie. Met een Indiaase familie van 15 personen springen we in 2 bootjes om 9 kilomter op de woeste Ganges te gaan raften. De familie is gezellig en gek. We voelen ons meteen thuis en doen mee met de oppepende jel. Nog een beetje moe van de vroege work-out besluiten we dat we niet nat willen worden, het water is erg koud. Maar na enkele minuten ontsnappen we niet aan gekke familieleden die ons bewust een onderkoeling willen bezorgen door ons zeiknat te spetteren. Naja, de zon schijnt en het is wel verfrissend. Als het water een beetje rustig is verteld de gids dat als we willen we even mogen zwemmen. Als we moeten plassen springen we ook het water in.. Na een half uurtje peddelen is er een stop. Wie durft mag van een 4 meter hoge rots springen. Van een afstandje kijken we even toe hoe onze Indiase familie dit doet. Het valt ons op dat ze blijkbaar nooit zwemles hebben gehad. Het zijn net honden. Armen languit naar voren en flapperen maar. Het is een mooi gezicht. Wij kunnen dit ook. Ine haar sprong word beschouwd als een "nice jump!" verteld Anne. Fijn, ze zijn onder de indruk! We krijgen een chai tea en een sigaret en dan moeten we weer verder. Na afloop besluiten we dat het een mooie ervaring was en dat we door onze duik in Ganges nu zonde vrij zijn.
Op donderdag besluit ik (Ine) dat ik alleen maar naar de yoga les ga. Deze keer krijgen we les van de Guru zelf. De guru houd zich niet erg aan de leefregel dat je niet moet overeten, volgens mij houd hij wel van een gebakje op zijn tijd. We krijgen een speciale les die VIM heeft. Wat het betekend weet ik eigenlijk niet, maar het is een bijzondere ervaring. Er worden veel ademhalingsoefeningen gedaan en je leningheid word behoorlijk op de proef gesteld. Ik heb er zelfs spierpijn aan over gehouden, maar leuk was het zeker.
S'middags besluiten we een brug verder te gaan. We hebben alleen niet veel tijd omdat we afgesproken hebben met Andrea. We gaan op een dakterras een hapje eten, als we betalen komen we er achter dat we nodig moeten pinnen, misschien hebben we zelfs niet genoeg geld voor een Rikshaw (tuk-tuk taxi). Een pin apparaat is er niet in de buurt dus besluiten we maar aan te lopen en hopen we dat iemand ons wil meenemen voor het kleine bedrag dat we hebben. 2 rikshaws later mogen we dan eindelijk instappen, maar dan toch bedenkt hij zich en is het te weinig. Gelukkig komt Anne met het briljante idee kauwgom aan te bieden, dat doen ze namelijk ook bij ons als ze geen wisselgeld hebben. En ja!!! Een rit is geregeld... We zitten met 2 dames en een baby in de Rikshaw, de baby heeft oogpotlood op dus wij zeggen "atcha!!!" (mooi). De dame doet haar tasje open en haalt daar het zwarte potlood uit. Ze grijpt naar onze oogleden die ze zwart inkleurt, Wij kijken elkaar aan en denken atcha???.... Van televisie weten we dat je make-up beter niet kunt delen, daar kun je ontstoken ogen van krijgen. Zodra we uit de Rikshaw zijn en de dames ons niet meer kunnen zien halen we onrustig de antibacteriele handgel uit onze tas en laten onze ogen kennis maken met hun eerste alcoholshot. Er glijd een gevoel opluchting door ons heen.
We krijgen van Andrea een offer voor de Ganges cadeau. Het is een schaaltje met mooie bloemen, wierookstokjes en iets vlambaars. Met man en macht proberen we alles aan te steken, maar wij klungelingen presteren natuurlijk niet. Het oude vrouwtje dat deze schaaltjes maakt komt ons gelukkig helpen. We lopen samen naar het water waar zij de wierook en het vlammetje aansteekt. De vrouw moet huilen, we weten alleen niet waarom. Ontroerend is het wel.
Het plan was dus om om 5 uur op te staan, zoals we allemaal stiekem al verwachten zoeken wij het dus niet om op te staan. We zijn moe en hebben het koud, we blijven dus mooi in bed liggen. Bang om tijdens de meditatie in slaap te vallen, in plaats van in trans. Na een poos onszelf eindelijk uit bed te hebben gepraat gaan we op ontdekkingstocht door Rishikesh. We lopen door de gezellige straatjes aan weerszijn van de Ganges. Ze zijn klein, vol, kleurrijk en zijn er uitnodigend uit. Door al dat gehoofddraai krijgen we spontaan een stijve nek en besluiten we dat een full-body massage van 45 minuten de enige oplossing is om van deze kwaal af te komen. En zo geschiede. Om de beurt laten we een indiase vrouw over ons lichaam walsen. Heelijk ontspannen schrijven we ons in voor wat inspanning, we gaan morgen raften!! Andrea ons vriendinnetje besluit om weer naar de ceremonie van de bekende guru te gaan. Wij gaan even wat eten, een terras met Ganges view, mooi. We spreken met 2 andere backpakkers die hash, gekregen van monnikken, roken. Ze hebben een heel ander beeld dan ons wat reizen betreft maar we zijn toch gefasineerd door de sterke verhalen over krokodillen in de Ganges en apen die spullen stelen om deze te ruilen tegen bananen..... tja. Ze willen onze verblijfplaats wel eens van dichtbij zien dus ze lopen even mee. Ondertussen blijkt onze nieuwe huisgenoot ook geariveerd. Met zijn allen babbelen we wat over India. Vanavond gaan we vroeg naar bed want morgen willen we echt naar de meditatie etc. We zijn benieuwd.
5 uur, opstaan. Het gaat ons goed af. Een kopje koffie en dan naar de Ashram. Als we binnen komen blijken ze net begonnen te zijn. Ze leggen kussens voor ons neer en zetten ons een klein tafeltje voor. Het is begonnen. We zijn met zijn 4en en iedereen vind het moeilijk om zo lang in een kleermakerszit met rechte rug te blijven zitten. Concentreren is erg moeilijk zo, gelukkig is het niet alleen maar in stilte zitten. Er word gezongen, gelezen en er worden ademhalingsoefeningen gedaan. Will, onze huisgenoot sneakt er stiekem tussen uit, hij kan het niet meer aan. Wij willen/durven niet op te geven. De guru had namelijk gevraagd om niet tijdens de oefeningen weg te lopen. Dus wij gehoorzamen de herder als makke lammeren. Na 2 uur is het zitten dan eindelijk voorbij en begint de yoga les. Flexibel als we zijn vouwen wij ons lichaam in de up-dog en de cobra, steunend op hoofd, nek en armen brengen wij ons lichaam in een verticale positie alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Adem in en adem uit. We bedanken de monnik voor de ochtendgymnastiek. Over een uur is het tijd voor actie. Met een Indiaase familie van 15 personen springen we in 2 bootjes om 9 kilomter op de woeste Ganges te gaan raften. De familie is gezellig en gek. We voelen ons meteen thuis en doen mee met de oppepende jel. Nog een beetje moe van de vroege work-out besluiten we dat we niet nat willen worden, het water is erg koud. Maar na enkele minuten ontsnappen we niet aan gekke familieleden die ons bewust een onderkoeling willen bezorgen door ons zeiknat te spetteren. Naja, de zon schijnt en het is wel verfrissend. Als het water een beetje rustig is verteld de gids dat als we willen we even mogen zwemmen. Als we moeten plassen springen we ook het water in.. Na een half uurtje peddelen is er een stop. Wie durft mag van een 4 meter hoge rots springen. Van een afstandje kijken we even toe hoe onze Indiase familie dit doet. Het valt ons op dat ze blijkbaar nooit zwemles hebben gehad. Het zijn net honden. Armen languit naar voren en flapperen maar. Het is een mooi gezicht. Wij kunnen dit ook. Ine haar sprong word beschouwd als een "nice jump!" verteld Anne. Fijn, ze zijn onder de indruk! We krijgen een chai tea en een sigaret en dan moeten we weer verder. Na afloop besluiten we dat het een mooie ervaring was en dat we door onze duik in Ganges nu zonde vrij zijn.
Op donderdag besluit ik (Ine) dat ik alleen maar naar de yoga les ga. Deze keer krijgen we les van de Guru zelf. De guru houd zich niet erg aan de leefregel dat je niet moet overeten, volgens mij houd hij wel van een gebakje op zijn tijd. We krijgen een speciale les die VIM heeft. Wat het betekend weet ik eigenlijk niet, maar het is een bijzondere ervaring. Er worden veel ademhalingsoefeningen gedaan en je leningheid word behoorlijk op de proef gesteld. Ik heb er zelfs spierpijn aan over gehouden, maar leuk was het zeker.
S'middags besluiten we een brug verder te gaan. We hebben alleen niet veel tijd omdat we afgesproken hebben met Andrea. We gaan op een dakterras een hapje eten, als we betalen komen we er achter dat we nodig moeten pinnen, misschien hebben we zelfs niet genoeg geld voor een Rikshaw (tuk-tuk taxi). Een pin apparaat is er niet in de buurt dus besluiten we maar aan te lopen en hopen we dat iemand ons wil meenemen voor het kleine bedrag dat we hebben. 2 rikshaws later mogen we dan eindelijk instappen, maar dan toch bedenkt hij zich en is het te weinig. Gelukkig komt Anne met het briljante idee kauwgom aan te bieden, dat doen ze namelijk ook bij ons als ze geen wisselgeld hebben. En ja!!! Een rit is geregeld... We zitten met 2 dames en een baby in de Rikshaw, de baby heeft oogpotlood op dus wij zeggen "atcha!!!" (mooi). De dame doet haar tasje open en haalt daar het zwarte potlood uit. Ze grijpt naar onze oogleden die ze zwart inkleurt, Wij kijken elkaar aan en denken atcha???.... Van televisie weten we dat je make-up beter niet kunt delen, daar kun je ontstoken ogen van krijgen. Zodra we uit de Rikshaw zijn en de dames ons niet meer kunnen zien halen we onrustig de antibacteriele handgel uit onze tas en laten onze ogen kennis maken met hun eerste alcoholshot. Er glijd een gevoel opluchting door ons heen.
We krijgen van Andrea een offer voor de Ganges cadeau. Het is een schaaltje met mooie bloemen, wierookstokjes en iets vlambaars. Met man en macht proberen we alles aan te steken, maar wij klungelingen presteren natuurlijk niet. Het oude vrouwtje dat deze schaaltjes maakt komt ons gelukkig helpen. We lopen samen naar het water waar zij de wierook en het vlammetje aansteekt. De vrouw moet huilen, we weten alleen niet waarom. Ontroerend is het wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten