De laatste dag in Rishikesh wilden we graag nog naar de yoga les gegaan, maar een monnik had een briefje voor onze deur gelegd met de mededeling dat de meditatie en de yoga niet door gingen....heeeel jammer. We hadden deze week graag afgesloten met wat mindhealing stof. De dag begint zoals gewoonlijk met heel veel wind, alleen blijft het nu zo. De zon komt niet door. We willen graag een henna tattoo dus op pad naar een mannetje of vrouwtje die dat ff voor ons kan regelen. 2 kerels zitten klaar om ons op onze wenken te bedienen. We zoeken een mooi plaatje uit en binnen 5 minuten zitten onze handen onder bruin spul dat we een uur moeten laten zitten. Beetje lastig als je besluit dat je een theetje wilt drinken, broodje eten, je haren vast wilt, je buideltasje om moet.. Maar we zijn met z'n tweeen en alsof we niet anders gewend zijn slepen wij elkaar door dit moeilijke moment heen. Dan is het tijd om Rishikesh te verlaten. We wassen de opgedroogde henna korsten af, pakken onze tassen, groeten de monnikken en houden een rikshaw aan. Take us to the station! We hebben eerste klas dus we zitten goed. Zo denken de muizen die af en toe onder onze voeten door lopen ook. Een vrouw tegenover ons vraagt of we getrouwd zijn, dat is hier zoiets als -hallo-. Ze vindt het gek dat je in Nederland een relatie kunt hebben zonder ooit te trouwen. In India zijn de helft van de huwelijken arranged. Dat vindt iedereen prima, ze zijn er zelfs blij mee, want hoe willen ze anders aan een partner komen? Hier ontmoeten ze niet zo snel het andere geslacht. Als ze wel zelf iemand leuks hebben gezien, wordt er na zo'n 3 maanden gezoend. Het losgeslagen gedrag in Nederland, daar kijkt ze wel van op. Een paar uur later zijn we in Delhi en laten wij ons weer rijden naar het hotel. Wij willen alcohol dus gaan we op zoek naar wat vertier. Als we rond lopen betwijfelen we of er hier wel wat te doen is maar dan zien we tussen de straatratten en vuilnisbelten: BEER, WHISKY, GIN. That's our thing! Het is er vol en er in nog maar 1 tafeltje vrij. We willen integreren met de mensen en kletsen over rondreizen. Met 2 noren die al behoorlijk wat van de wereld hebben gezien drinken we wat en kletsen over Azie. Om half 1!!!!! is het laatste ronde en om 1 uur worden we vriendelijk te tent uit gebonjourd. Buiten blijft het gespuis hangen en kliekjes worden gevormd. Nergens is meer bier te krijgen, totdat iemand in Ine's oor fluistert: maar jullie kunnen wel op het dakterras van dit hotel stiekem wat krijgen. - het alcoholschenken gaat hier vaker stiekem, bijvoorbeeld dat het bier onder de tafel gehouden moet worden of dat het in theekopjes geserveerd wordt- . Om 4 uur gaan we richting hotel want we willen nog heeel ff slapen voordat om half 8 de wekker weer gaat.
Zaterdag: We hebben een bus naar Jaipur. Heel leuk..... niks aan. Om 7 uur s'avonds pas in het hostel. De hostelgastheer - een licht beperkt mentaal persoon kookt voor ons alsof wij zijn kinderen waren. Een van de anderen in het hostel is zo verbaasd dat wij in Nederland onder zulk rotweer vaak kunnen gedeien. Nou wij zijn hier niet voor niks. Truste.
Zondag: Met een Spaans meisje en Oostenrijkse dude hebben we ons de hele dag laten sightseeen. Eerst naar museum met wapens, en de Indiase cultuur oftewel de goden en mythes. Op naar Amber fort, hoog in de bergen een kolossaal paleizenbouwerk. Met veel apen, als Ine net iets te lang een aap aanstaart, denk ie: genoeg! En laat hij haar schrikken, middels een schreeuw, ontblote tanden en opgetrokken handen. Iehh! Het wemelt er ook van. Net zoals van de straatkinderen die geld en bananen van ons willen. Als laatste rijden we langs het water paleis. Super mooi. Het is alleen niet toegankelijk voor toeristen. Het paleis heeft 5 verdiepingen waarvan 3 onder water. Beetje de ouderwetse airco. Altijd lekker koel daar. De chauffeur krijgt wat benzine als hij ons bij souvenier winkeltjes dropt. Een man laat ons zien hoe hier de stoffen met de hand gedrukt worden. We hoeven alleen maar te kijken, en als we niet wilen hoeven we ECHT niks te kopen. Ja ja. We voelen ons toch wel lichtelijk bezwaard na de chai tea en het aanbod van alcohol, alles waar we maar naar kijken wordt uit de schappen getrokken en ons voor gehouden. Anne zegt dat ze zo nieuwsgierig is hoe een sari omgedaan word en voordat ze het in de gaten heeft staat ze met meneer de kledingmaker in het pashok en word ze gewikkeld in een 6 meter lange lap glimmerd groen-gouden stof. Mooi is het echt wel, maar zeker of het in Nederland ook gedragen gaat worden weten we niet. Uiteindelijk heeft toch iedereen wat gekocht. We moeten de groetjes doen aan Sofie Cohen (dochter van), want die kent hij. Na al het getourist eten we op een dakterras eindelijk wat groenten.
Maandag: Nog een dagje in Jaipur. We besluiten zelf op pad te gaan. We vragen een rikshaw man of hij ons naa een winkelcentrum wil brengen. Het is er groot, maar als we rondkijken blijkt dat de helft van de winkelruimtes niet gevuld is. Toch vermaken we ons er goed. Eerst ff wat eten natuurlijk. Dan zien we een entertainment hoek. Er is een scary house, spiegel paleis, nog iets engs en een 5D movie. Helden als we zijn gaan wij het scary house in. Het duurt een poosje voordat we naar binnen kunnen al zijn we de eerste en de enige wachtende de. De man loopt af en toe naar binnen, drukt op wat knopjes en seint met vogelgeluiden. Dan klinkt het sein en lopen we de duisternis in. Pikkendonker!! Een klein kind schreeuwt ons tegenmoet, waarna hij, na onze gil, zegt I'll guide you, i'll guide you! Het ranke handje als onze enige houwvast. We strompelen rond en worden om de haverklap met ons leven bedreigd. We rennen de uitgang uit en hebben een uitlachend publiek. Hoi hoi ghehe ja. nou. Volgende de 5D cinema. We hebben een aardbeving meegemaakt. Dat merkten we aan 1: bewegende stoelen 2: wat er op ons netvlies stond 3: water 4: bubbels (we zaten onderwater ineens) 5: nekwaaiers 6: geluiden. Wat leuk. We gaan. Missie internetcafe. Dat blijkt hier heel gecontroleerd te zijn - net als de metrostations en winkelcentra waar je op bommen gecontroleerd wordt- . Zonder paspoort mag je hier niet in een internetcafe komen. Een aanval door Pakistan zo'n jaar (of 3) geleden werd mede mogelijk gemaakt door een infiltrant die informatie via internet doorspeelde aan Pakistan. En stel dat wij nou eigenlijk stiekem Pakistanezen waren. Jaja. Laat maar dan. We willen alleen maar onze tickets uitprinten.
S'avonds gaan we met de oostenrjiker een een Engelse dame naar choukidani (ofzoiets). Dit is een soort avond pretpark voor volwassenen. Eten inclusief! Dat gaan we dan ook eerste doen. Schoenen uit, tent in. Wat jafars vullen steeds onze bladenbakjes bij met goei goeien voer. En he wat leuk, we krijgen sultanmutsen op. Dan gaan we nu iets doen, wat Ine en Anne al lang diep verlangden. Kameel rijden! Zo turbulent als een neerstortend vliegtuig, overleven we de rit. In een verlaten jungletje belanden we in een indianendans rond vuur, word er een waterpijp aan onze muilen gezet, kuchgadverkuch. Ook worden we een podium opgetrokken om mee Indiaas te dansen, lukt aardig. En later om een Idiaas breakdance lesje te krijgen. We hebben schik gehad. Als we met de discotaxi in het hostel worden gedropt, vertelt onze taxigast dat hij niet kan lezen en schrjiven, maar toch een succesvol touringbureau heeft. Of we wat op internet willen schrijven over hem, want daar hangt zijn succes van af.
Dinsdag: Om 5 uur s' morgens staat onze taxi man weer paraat om ons naar t station te brengen want wij gaan naar Agra. We hebben een prima trein met een vriendelijke man die ons verteld dat we er bijna uit moeten, als we liggen te slapen. Op t station in agra kopen we meteen weer een ticket om morgen naar Delhi te gaan en naar Bangkok te vliegen. Kleine aanpassing in onze planning, we vertrekken 2 weken eerder naar Thailand. India is mooi, maar ook vies, druk, vol en soms lastig. Wij willen meer genieten. In Agra helpt een jonge man ons met het kopen van een ticket, natuurlijk is hij een rikshaw chauffeur die ons wel naar t hostel wil brengen, hij heeft zelfs no wel een mooie rondtour voor ons. We stemmen in en de hele dag is hij ons gezelschap. We gaan naar Agra fort, Er staan mooie bloemen, de tuinman heeft in de gaten dat we kijken en komt aangesnelt met wat bloemzaadjes die hij in onze handen laat vallen. "Aaahh dank je!" "Money money....." Rot op met je gemoney money, je werkt hier toch *#!#.
Ff laten zien we een man eekhoorntjes voeren aah wat leuk, dat willen wij ook. De man geeft ons wat verkruimelde koekjes. Wij voeren het eekhoorntje.
Koekje op, "daag bedankt," En weer gaan er 2 handen in bedel positie " money money" "Wat nou money, voor da koekje?, je werkt hier toch, we hebben er genoeg van".
Dan gaan we naar de Baby Taj en naar een tuin waar we met op de achtergrond de taj mahal, de zon onder zien gaan. Manisch onze dagbegeleider leert ons over het bittere Indiase leven. Het best samen te vatten als:
- No money, no honey. No wife, no life -
De mannen moeten werken om een chickie te kunnen imponeren en te onderhouden. En dat is het doel van het leven, een vrouw hebben. Dan pas in Manisch gelukkig. Hij ontmoet nooit meisjes, maar hij heeft er vertrouwen in dat het goed komt. De ouders arrangen anders wel wat.
Wij: Maar manisch, word je wel gelukkig met iemand die jij niet hebt gekozen?
Manisch: I see only the heart in people. The boeman (woman) only has to be loyal.
Wij: Aahh, wat lief.
Manisch: But I hope I get married soon, because when people marry when they're old, it's less succesfull.
Als het koud word willen we naar huis en spenderen we de rest van de avond in het hostel met mede hostellenaren.
Woensdag: 7 uur s'morgens jaja op naar de Taj Mahal. De zon begint op te komen waardoor je (blijkbaar) een mooiere Taj ziet. Groot, mooi, prachtig. Er lopen mannetjes rond die je plekjes aanwijzen waar je mooie foto's kan maken. Wij trappen er niet meer in, die plekjes vinden wij zelf ook wel. Kijk maar:
Na de Taj mahal gaan we terug naar het hostel, eten snel wat en dan brengt ons rikshaw manneke ons weer naar het station. De tickets die we gsietr hebben gekocht zijn nog niet bevstigd. Wij staan op de wachtlijst nummer 6 en 7. Op het station vertellen ze ons dat we gewoon kunnen instappen. Dat komt wel goed. In het ergste geval geven we de conducteur gewoon wat geld. Gelukkig blijkt dit allemaal niet nodig. Alles komt goed.
En dan nuuuuuuu: Op naar Thailand!!!
Zaterdag: We hebben een bus naar Jaipur. Heel leuk..... niks aan. Om 7 uur s'avonds pas in het hostel. De hostelgastheer - een licht beperkt mentaal persoon kookt voor ons alsof wij zijn kinderen waren. Een van de anderen in het hostel is zo verbaasd dat wij in Nederland onder zulk rotweer vaak kunnen gedeien. Nou wij zijn hier niet voor niks. Truste.
Zondag: Met een Spaans meisje en Oostenrijkse dude hebben we ons de hele dag laten sightseeen. Eerst naar museum met wapens, en de Indiase cultuur oftewel de goden en mythes. Op naar Amber fort, hoog in de bergen een kolossaal paleizenbouwerk. Met veel apen, als Ine net iets te lang een aap aanstaart, denk ie: genoeg! En laat hij haar schrikken, middels een schreeuw, ontblote tanden en opgetrokken handen. Iehh! Het wemelt er ook van. Net zoals van de straatkinderen die geld en bananen van ons willen. Als laatste rijden we langs het water paleis. Super mooi. Het is alleen niet toegankelijk voor toeristen. Het paleis heeft 5 verdiepingen waarvan 3 onder water. Beetje de ouderwetse airco. Altijd lekker koel daar. De chauffeur krijgt wat benzine als hij ons bij souvenier winkeltjes dropt. Een man laat ons zien hoe hier de stoffen met de hand gedrukt worden. We hoeven alleen maar te kijken, en als we niet wilen hoeven we ECHT niks te kopen. Ja ja. We voelen ons toch wel lichtelijk bezwaard na de chai tea en het aanbod van alcohol, alles waar we maar naar kijken wordt uit de schappen getrokken en ons voor gehouden. Anne zegt dat ze zo nieuwsgierig is hoe een sari omgedaan word en voordat ze het in de gaten heeft staat ze met meneer de kledingmaker in het pashok en word ze gewikkeld in een 6 meter lange lap glimmerd groen-gouden stof. Mooi is het echt wel, maar zeker of het in Nederland ook gedragen gaat worden weten we niet. Uiteindelijk heeft toch iedereen wat gekocht. We moeten de groetjes doen aan Sofie Cohen (dochter van), want die kent hij. Na al het getourist eten we op een dakterras eindelijk wat groenten.
Maandag: Nog een dagje in Jaipur. We besluiten zelf op pad te gaan. We vragen een rikshaw man of hij ons naa een winkelcentrum wil brengen. Het is er groot, maar als we rondkijken blijkt dat de helft van de winkelruimtes niet gevuld is. Toch vermaken we ons er goed. Eerst ff wat eten natuurlijk. Dan zien we een entertainment hoek. Er is een scary house, spiegel paleis, nog iets engs en een 5D movie. Helden als we zijn gaan wij het scary house in. Het duurt een poosje voordat we naar binnen kunnen al zijn we de eerste en de enige wachtende de. De man loopt af en toe naar binnen, drukt op wat knopjes en seint met vogelgeluiden. Dan klinkt het sein en lopen we de duisternis in. Pikkendonker!! Een klein kind schreeuwt ons tegenmoet, waarna hij, na onze gil, zegt I'll guide you, i'll guide you! Het ranke handje als onze enige houwvast. We strompelen rond en worden om de haverklap met ons leven bedreigd. We rennen de uitgang uit en hebben een uitlachend publiek. Hoi hoi ghehe ja. nou. Volgende de 5D cinema. We hebben een aardbeving meegemaakt. Dat merkten we aan 1: bewegende stoelen 2: wat er op ons netvlies stond 3: water 4: bubbels (we zaten onderwater ineens) 5: nekwaaiers 6: geluiden. Wat leuk. We gaan. Missie internetcafe. Dat blijkt hier heel gecontroleerd te zijn - net als de metrostations en winkelcentra waar je op bommen gecontroleerd wordt- . Zonder paspoort mag je hier niet in een internetcafe komen. Een aanval door Pakistan zo'n jaar (of 3) geleden werd mede mogelijk gemaakt door een infiltrant die informatie via internet doorspeelde aan Pakistan. En stel dat wij nou eigenlijk stiekem Pakistanezen waren. Jaja. Laat maar dan. We willen alleen maar onze tickets uitprinten.
S'avonds gaan we met de oostenrjiker een een Engelse dame naar choukidani (ofzoiets). Dit is een soort avond pretpark voor volwassenen. Eten inclusief! Dat gaan we dan ook eerste doen. Schoenen uit, tent in. Wat jafars vullen steeds onze bladenbakjes bij met goei goeien voer. En he wat leuk, we krijgen sultanmutsen op. Dan gaan we nu iets doen, wat Ine en Anne al lang diep verlangden. Kameel rijden! Zo turbulent als een neerstortend vliegtuig, overleven we de rit. In een verlaten jungletje belanden we in een indianendans rond vuur, word er een waterpijp aan onze muilen gezet, kuchgadverkuch. Ook worden we een podium opgetrokken om mee Indiaas te dansen, lukt aardig. En later om een Idiaas breakdance lesje te krijgen. We hebben schik gehad. Als we met de discotaxi in het hostel worden gedropt, vertelt onze taxigast dat hij niet kan lezen en schrjiven, maar toch een succesvol touringbureau heeft. Of we wat op internet willen schrijven over hem, want daar hangt zijn succes van af.
Dinsdag: Om 5 uur s' morgens staat onze taxi man weer paraat om ons naar t station te brengen want wij gaan naar Agra. We hebben een prima trein met een vriendelijke man die ons verteld dat we er bijna uit moeten, als we liggen te slapen. Op t station in agra kopen we meteen weer een ticket om morgen naar Delhi te gaan en naar Bangkok te vliegen. Kleine aanpassing in onze planning, we vertrekken 2 weken eerder naar Thailand. India is mooi, maar ook vies, druk, vol en soms lastig. Wij willen meer genieten. In Agra helpt een jonge man ons met het kopen van een ticket, natuurlijk is hij een rikshaw chauffeur die ons wel naar t hostel wil brengen, hij heeft zelfs no wel een mooie rondtour voor ons. We stemmen in en de hele dag is hij ons gezelschap. We gaan naar Agra fort, Er staan mooie bloemen, de tuinman heeft in de gaten dat we kijken en komt aangesnelt met wat bloemzaadjes die hij in onze handen laat vallen. "Aaahh dank je!" "Money money....." Rot op met je gemoney money, je werkt hier toch *#!#.
Dan gaan we naar de Baby Taj en naar een tuin waar we met op de achtergrond de taj mahal, de zon onder zien gaan. Manisch onze dagbegeleider leert ons over het bittere Indiase leven. Het best samen te vatten als:
- No money, no honey. No wife, no life -
De mannen moeten werken om een chickie te kunnen imponeren en te onderhouden. En dat is het doel van het leven, een vrouw hebben. Dan pas in Manisch gelukkig. Hij ontmoet nooit meisjes, maar hij heeft er vertrouwen in dat het goed komt. De ouders arrangen anders wel wat.
Wij: Maar manisch, word je wel gelukkig met iemand die jij niet hebt gekozen?
Manisch: I see only the heart in people. The boeman (woman) only has to be loyal.
Wij: Aahh, wat lief.
Manisch: But I hope I get married soon, because when people marry when they're old, it's less succesfull.
Als het koud word willen we naar huis en spenderen we de rest van de avond in het hostel met mede hostellenaren.
Woensdag: 7 uur s'morgens jaja op naar de Taj Mahal. De zon begint op te komen waardoor je (blijkbaar) een mooiere Taj ziet. Groot, mooi, prachtig. Er lopen mannetjes rond die je plekjes aanwijzen waar je mooie foto's kan maken. Wij trappen er niet meer in, die plekjes vinden wij zelf ook wel. Kijk maar:
Na de Taj mahal gaan we terug naar het hostel, eten snel wat en dan brengt ons rikshaw manneke ons weer naar het station. De tickets die we gsietr hebben gekocht zijn nog niet bevstigd. Wij staan op de wachtlijst nummer 6 en 7. Op het station vertellen ze ons dat we gewoon kunnen instappen. Dat komt wel goed. In het ergste geval geven we de conducteur gewoon wat geld. Gelukkig blijkt dit allemaal niet nodig. Alles komt goed.
En dan nuuuuuuu: Op naar Thailand!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten